Тэнгэр нэг л бүүдгэр, гадаа салхилаад л би гэр рүүгээ харихаар явж байлаа. Автобуснаас буугаад булан эргэтэл нэгэн том алаг нүдтэй хөвгүүн миний өөдөөс ширтэн зогсож байв. Түүнийг хараад миний сэтгэл маш ихэд хөдлөв.

 Яахаа ч мэдэхгүй хэсэгхэн хугацаанд дэмий л сандран зогсоход тэр над руу харан инээмсэглэж “зүгээр үү?” хэмээн асуугаад хажуугаар минь зөрөн гарлаа. Тэр үед тэр миний зүрх сэтгэлийг аваад явсан мэт сэтгэл нэг л гундуу болчихлоо. Түүнээс хойш тэр надад үргэлж л бодогдож сэтгэлийг минь хөдөлгөх болов. “Ахиад надтай таарах болов уу?, ахин таарвал утасных нь дугаарыг заавал авна даа” хэмээн үргэлж бодож байлаа. Гэтэл нэгэн өдөр тэр орцны гадаа сууж байлаа. Түүнийг хараад би маш их баярлан яриа өдөхөөр дөхөж очтол тэр “Сайн уу, эртээд хоёулаа эвгүй тааралдсан шүү тиймээ?” хэмээн хэлэв. Би ихэд гайхан түүн рүү харахад “Чи намайг таньдаггүй юм уу? би танай орцных ш дээ. Намайг Азжаргал гэдэг. Харин чамайг хэн гэдэг вэ?” гэж асуулаа. Би гайхсан харцаар харан “Намайг Хонгороо гэдэг” гэхэд “Чи надаас ичээд байгаа юм уу, чи утасныхаа дугаарыг өгөөч, би чам руу залгаж болно биз дээ?” гэлээ. Би ч дуртайяа өгчихөөд гэр рүүгээ орлоо. Ороод “Саяны болж өнгөрсөн зүйл арай зүүд биш байгаа. Ямар гоё юм бэ? хэмээн бодож байтал утас дугарлаа. Утсаа автал “ Би Азаа байна аа. Би чамайг дээрээс л харж байсан юм. Хоёулаа үерхэе. Гэнэт залгасанд уучлаарай. Хариу заавал өгөөрэй. Маргааш орцны үүдэнд хүлээж байя” гэлээ. Тэр мөчөөс хойш бид 2 үерхэж аз жаргалтай хосууд болсон юм даа.

39-р сургуулийн сурагч 9-р ангийн сурагч н.Ариунзул